X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Kunst en cultuur" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Spijkeren aan een mening

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+1
  Goed artikel ( +1 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van Vosje53 Vosje53 Auteur op infoyo sinds
26 Februari 2009


Bekijk het profiel van Vosje53
Datum: 02-03-2009
Auteur: Vosje53
Ik heb een mooi boek gelezen. Het is geen bijster originele zin noch een hoogst eigen gedachte. Ik kon evengoed gezegd hebben: ?Ik heb lekker gegeten? of ?Ik heb een mooie droom gehad?. En niettegenstaande het een zin is die elke dag weer door een heleboel mensen wordt uitgesproken, blijft het een zin die je de oren doet spitsen.

Tenminste als je tot de Ridders van het Literaire Boek behoort. En van wie je dan meteen de reactie krijgt van: ah ja? Vertel op! Wat was er zo boeiend aan? Want dan moet je onder woorden brengen waarom je het een beklijvend boek vond en dat is pas echt een opgave als je geen platgetreden paden wilt betreden à la ?Het heeft me zo ontroerd dat ik er de tranen van in de ogen kreeg? of ?De spanning werd naar ondraaglijke hoogtes opgetild?.
Als ik nu, op dit moment, een paar boeken zou moeten opsommen die ik hemelsmooi of machtig interessant vond zoals ?Het sprookje van de laatste gedachte? van Edgar Hilsenrath of ?Soldatenland? van Siegfried Lenz of ?Les liaisons dangereuses? van Choderlos de Laclos of ?De val van de imam? van Nawal El Saadawi, en ik zou erbij moeten verzinnen waarom ik ze zo mooi, zo ontroerend, zo boeiend of intrigerend heb gevonden, ik zou het niet zo meteen meer weten. In de eerste plaats omdat ik -en dat stoort me mateloos bij mezelf (hebt u geen afdoend medicijntje voor me?)- een geheugen als een zeef heb en in de tweede plaats omdat zomaar voor de vuist weg uit mijn nek zitten kletsen niet in mijn karakter ligt. Ik vind namelijk dat meningen weloverdacht moeten zijn en dat je zomaar niet om het even wat moet beweren dat nergens op slaat of naar nergens verwijst.
Spontaan mijn mening geven zonder dat het de bedoeling is wetenschappelijk verantwoord werk af te leveren gaat me wel af als het een zojuist gelezen roman betreft. En daarnaar verwijst mijn eerste zin.
Het boek dat ik dagenlang gekoesterd heb is een boek van een vreemdeling die in het Nederlands schrijft en dat is natuurlijk een niet zo vaak voorkomend fenomeen. Ach ja, voor enkele jaren hadden we Sylvain Ephimenco met zijn ‘Blauwe nachten’ en nu zult u natuurlijk nog een aantal voorbeelden uit de literaire geschiedenis lichten om me te epateren, maar ik wou enkel aangeven dat onze auteur een van de weinigen is per zoveel generaties die een fenomenale prestatie levert.
Ik wou het hebben over Kader Abdolah. Wie zich iets of wat voor de Nederlandstalige literatuur interesseert moet van hem minstens een echo opgevangen hebben. Al was het maar vanwege de speciale plaats die hij in de hedendaagse letteren inneemt. Als Iraniër in een minimum van tijd de taal van Annie M.G. Schmidt verwerven en meteen de pen ter hand nemen met de bedoeling van in zijn gastland, Nederland, te publiceren: het is niet iedereen gegeven.
Hebt u hem al ooit live meegemaakt op een lezing te lande of in een televisieprogramma? Een hele belevenis! Abdollah is een rasverteller. Een man die op sappige wijze met zijn wat gerokken Nederlands de luisteraar vlug op zijn hand krijgt. Zijn relaas vaak kruidend met een pittige anekdote, onderstrepend met weidse gebaren. Kader Abdolah heeft een borstelige Dorus-snor, een mooie kop golvend en ook wat grijzend haar, een gegroefd gezicht, een cool brilmontuur.
Ik heb het altijd voor ontwortelde kunstenaars gehad. Uit hun land verdreven schrijvers. Maar niet alleen fysiek ontwortelden, tevens mentaal ontwortelden: schrijvers die het recht werd ontzegd om te schrijven wat en waar ze dat wilden. Menselijk ontwortelden die zich als spreekbuis manifesteren van zovele anderen die zich niet op hun plaats voelen in deze maar al te vaak wrede wereld.
Abdolah heeft het allemaal in zich: een auteur die vanwege de politieke situatie in zijn land zijn heil elders moest zoeken om niet in levensgevaar te komen.
Bent u er zich van bewust hoe moeilijk het is van een Arabisch georiënteerde maatschappij in een westerse samenleving terecht te komen? En hoe vreselijk moeilijk het is van je Perzische moedertaal naar een Germaanse taal te moeten overschakelen? Ik kan het weten: als leraar Nederlands voor anderstaligen kan ik ze viermaal per week gadeslaan, de Abdolahs, in hun gevecht met het Nederlandse alfabet, de Nederlandse uitspraak, de Nederlandse zinsconstructie, het Nederlandse taaleigen. Opdat u er zich een idee van zou kunnen vormen, moet u zich eens proberen in te denken hoe u zou reageren mocht u van de ene dag op de andere uit noodzaak het Perzisch machtig moeten worden. Een makkie?

Regimes komen. Regimes gaan. De geschiedenis is één grote aaneenschakeling van verandering van regimes en heerschappijen. Gewelddadige meestal, vreedzame heel af en toe of als we niet vergeten de andere richting uit te kijken. Vaak ook wordt een gewelddadig regime vervangen door een ander gewelddadig regime. Links door rechts of rechts door links. Even extreem in de onderdrukking. Een democraat in hart en nieren die zich verzet wordt waarschijnlijk gearresteerd en belandt in de cel. Amper vrij na wisseling van regime, wordt hij wellicht opnieuw gearresteerd en belandt hij in precies dezelfde cel vanwege: democraat en het niet eens met de nieuwe regels die al even dictatoriaal en mensonvriendelijk zijn.
Dit lees ik onder andere in ‘Spijkerschrift’. Niet op deze, misschien wat karikaturale manier, maar niettemin.
Is ‘Spijkerschrift’ een politiek boek, zult u mij vragen? Ik denk het niet. Het is in de eerste plaats het verhaal van gewone mensen, van een familie, van een vader die zijn weg zoekt in het leven. Het is een boek over liefde en lijden en over solidariteit, ja, vooral dat. Ik herken veel solidariteit en wellicht heeft dat me zo aangesproken.
Abdolah beschrijft zijn vader op aandoenlijke wijze. Ook dat heeft me geraakt. Aga Akbar is mijn vader. Ik heb er jaren mee samengeleefd. Ik heb zijn liefde en leed gedeeld. Ik ben met hem de berg opgeklommen. Ik heb met hem het spijkerschrift ontdekt. Ik heb met hem de Perzische tradities gedeeld. Ik heb met hem geleden bij het overlijden van zijn eerste vrouw en de arrestatie van zijn dochter. Ik had geen stem zoals hij, maar ik had ook de verhalen in mij en de vaste wil om te doen wat wat mijn geweten me oplegde.
Een boek lees je altijd subjectief. Wat ik mooi of aangrijpend vind, vindt u misschien saai of naïef of potsierlijk. Toch lijkt me sympathie en belangstelling voor een Perzisch schrijver die zich de moeite getroost om onze taal aan te leren teneinde ons verslag uit te brengen van wat er in hem leeft, niet misplaatst. .
Vanaf zijn eerste verhalen (‘De adelaars’) heb ik deze dynamische schrijver met zijn korte, eenvoudige zinnen en makkelijke woordenschat in mijn hart gesloten, want je voelde: deze man heeft wat te vertellen. Hij heeft wat meegemaakt. Hier zit een hele melancholische wereld verborgen. En die wil ik ontdekken. Daarom ben ik de dialoog met hem aangegaan.
Hetgeen me terugbrengt tot mijn inleidende overpeinzing toen ik schreef: ik kon evengoed gezegd hebben: ?Ik heb lekker gegeten?. Ik zeg nu: ?Ik heb een goed gesprek gehad?.
Wellicht heb ik nu meer over de figuur Kader Abdolah verteld dan over het boek dat ik gelezen heb, maar het was ook mijn bedoeling niet om een recensie te schrijven of een essay of een geleerde studie. Gewoon even aangeven: ‘Spijkerschrift’ is een boeiende roman waarin de schrijver je een morele tik geeft. En: Kader Abdolah is een interessant schrijver omdat hij je zoveel meegeeft: wie niets afweet van Iran en het oude Perzië vindt bij Abdolah veel terug over Irans (recente) geschiedenis, zijn mythologie, zijn tradities, zijn verhalen.
In het Frans zegt men: ‘A bon entendeur, salut!’. In het Perzisch bestaat wellicht een analoge uitdrukking. Alleen: die ken ik niet.

Reacties op dit artikel
Wees de eerste die een reactie plaatst!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl