X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Kunst en cultuur" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Hansje en zijn zus Griet

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+2
  Goed artikel ( +2 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van Rolanne Rolanne Auteur op infoyo sinds
03 November 2008


Bekijk het profiel van Rolanne
Datum: 26-03-2010
Auteur: Rolanne
Er was eens, heel heel heel lang geleden, in een ver ver land, hier heel ver van daan een klein plaatsje dat Grevenbicht heette...

In vervlogen tijden woonde in Grevenbicht een houthakkersfamilie

In vervlogen tijden woonde in Grevenbicht een houthakkersfamilie Het Grevenbichtse inwoneraantal is immer geheim gebleven daar de ambtenaar in kwestie behept met de volkstelling alhier, steeds de tel kwijtraakte. Of Grevenbicht een gat is of een gaatje is is dus iets wat het verhaal van Hansje en Grietje niet verteld. Het mysterie van Grevenbicht zeg maar. Enfin. Aan de zuidkant helemaal aan de uiterste rand van het grevensche woud woonde het houthakkers gezin. Aan de bosrand woonde in ieder geval de houthakker met zijn gezin, in een welliswaar armmoedig doch brandschoon huisje.  De houthakker heette Man. De vrouw van de houthakker heette Vrouw. De zoon heette Hansel en dochterlief Gretel. Omdat Limburgers het sjieker vinden hun dialect van het frans te laten afstammen dan van het duits sprak het hele dorp de houthakkerskinderen aan als Hansje en Grietje.

Sittard

Na school in de eerste de beste nabij gelegen plaats met stadsrechten hielpen Hans en zijn zusje thuis immer goed mee. Ze plukten bramen en bosbessen miemelen rozijntjes en frambozen en de plaatselijke specialiteit webels. Moeder maakte er kruidje en jam van en verkocht die op de jaarmarkt en de kermis in die nabij gelegen stad. Ook sprokkelden Hans en Griet het hout voor het fornuis. Gehoorzame kindjes als ze waren gingen ze niet te ver van de geijkte paden, anders verdwaalden ze nog.

Soms hebben brave kindjes pech en verdwalen ze

Soms hebben brave kindjes pech en verdwalen ze Op een kwade avond konden Hans en Griet het hoofdpad niet terug vinden. Tegen de schemering wilden ze wel snel terug lopen maar het zonlicht dimde sneller dan gepland. Hans zijn horloge was stuk, de brug stond open en de weg was ontzettend kwijt. Ze waren zo verdwaald als je maar verdwalen kon, in Grevenbicht. Toen vader s'avonds heel laat terug kwam met blaren op zijn handen van de bijl, waren Hans en Griet nog steeds niet thuis.

Het woud zag er in het donker heel anders uit

Het woud zag er in het donker heel anders uit Alles was donkergrijs geworden, de paadjes, de kiezels, alles. Toen de paadjes en de kiezels en alles zelfs helemaal zwart waren geworden gingen Hans en Griet heel langzaam sluipen, hand in hand om niet ook nog elkaar kwijt te raken. Wat zijn wij koud moe en hongerig fluisterden ze tegen elkaar. Wat zaten ze in de penarie en wat was het donker. Zoals altijd als je het net niet meer verwacht was er floeps een lichtjepuntje. Zomaar ineens ! Toen ze in de richting van het puntje liepen ontdekten ze dat het het schijnsel van een piepklein raampje was. Een raampje waarachter een kaars stond.

Vol verbazing bleven ze staan

Vol verbazing bleven ze staan Het was namelijk een heel lekker huisje. Zo waren de dakpannen gemaakt van poffertjes. Dat zie je niet vaak. En dat ruik je ook al niet vaak. Het rook heel uitnodigend, naar roomboter en gele spekkie. Het duurde niet lang of ze vergaten de moe. Het zal het speculaasluik geweest zijn, of de droptops wat het eerste was waar ze gretig hun tanden in zette. Wat deed dat goed.  Stroopwafel, bitterkoekjessaus, rose glazuur en chocolade, pinda's en hele grote smarties in plaats van bakstenen.

Knibbel knabbel knuisje, kraakte plotsklaps een bibberstem

Knibbel knabbel knuisje, kraakte plotsklaps een bibberstem Een dame van middelbare leeftijd met een zwarte punthoed kwam uit het huisje. Ze was blijkbaar aan de schoonmaak want ze had de bezem nog in haar rechterhand. Een dikke zwarte kater dribbelde achter haar aan. Hans en zijn zusje schrokken zich een hoedje. Het hoedje was van snoeppapier. Ze aten het meteen op. "Hebben jullie zo'n honger kindjes, kom dan binnen en eet me de dakpannen niet op, anders zit ik weer met de lekkage. Kom, kom, kom. Het is al laat , jullie kunnen op dit late uur toch nergens anders meer heen reizen.. " Hans en Griet aten tot ze in slaap vielen, aan de keukentafel. Toen ze daar de volgende ochtend wakker werden was de sfeer heel anders. De dame sloeg een geheel andere toon tegen hen aan. Ze had zeker last van ochtendhumeur. Ze greep Hans beet en duwde hem in een soort van kil hokje met grijs betonnen vloer waar van ze de deur dicht deed. De deur was van zwaar metalen spijlen, alleen daar kwam wat licht door, er was geen raampje of zo. "Ik ga jou heel veel eten geven, en niet volgens het recept van de weight watchers" grinnikte de dame. Haar lach klonk helemaal niet blij, eerder .. hol .. gemeen. "En jij Griet, jij kunt vast goed poetsen en anders leer ik jou dat wel even. Ik hou namelijk niet van bacteriŽn. Hi hi hi" gierde ze.
  • BacteriŽn = beestjes / plantjes waar serieuze volwassennen zich erg druk om kunnen maken maar die verders zo klein zijn dat je ze toch niet ziet.

En elke ochtend weer ..

Elke ochtend ging de boze dame kaarsrecht voor de smeedijzeren deur staan en gaf Hans het bevel zijn middelvinger door de spijlen te steken zodat ze kon voelen of hij al lekkere worst vingertjes had met slubberig veel vet om te kluiven. Dat deed die arme Hans dan, Hans baalde dat zijn vingers steeds dikker werden omdat hij ook nog door moest eten als hij al helemaal kotsmisselijk was. Gelukkig was Griet een slimme griet. Ze gaf Hans met een knipoog snel een dun houtje terwijl de dame net even het NRC inkeek, en dus niet op hen lette. Hans kon dan voortaan het stokje door de tralies steken, en dat door die heks van een mens laten betasten. Dat was pas een slim plan. Het hielp, een tijdje. Maar op een gegeven moment begon die heks te accepteren dat haar Hansevarkje maar niet echt smeuig wilde worden. En dus besloot ze op een kwade dag dat 't welletjes was geweest. Ze zei met een valse lach; "Nu wacht ik niet langer, ik ga soep van je broertje koken. Stook het vuur maar flink op." Gelukkig had griet nog meer slimme grieten trucen. Toen de dame met een flinkd baal droge houtjes voor het vuur stond en net er op los commandeerde "Vooruit geef me de pook" gaf Grietje de heks een flinke duw. Natuurlijk net terwijl de heks zich toch al voorover boog naar het vuur. De heks wankelde, en ja, verloor haar evenwicht en verdween zelf in de oven. Het siste dat het spatte. Heksenverbranding was in die tijd heel gewoon. Griet zou hier niet voor gestraft worden. Spetterdespat met rook. Griet wist niet hoe snel ovendeur dicht moest duwen, over de deftige billen van de dame. Voor de zekerheid nog maar in 't slot ook. Je weet maar nooit, onkruid vergaat niet. Spat, spat, siss. En van Hans zijn washokje haalde ze juist het slot af. Wat was hij blij, dat zijn coole briljante zus hem bevrijd had. Wat zijn meisjes toch daadkrachtig. Gelukkig was het een klare dag, zodat ze meteen verder op zoek naar hun huis konden, geen minuut langer wensten ze nog te blijven. En al zeker geen nacht langer. Dat hoefde gelukkig ook niet. Hun ouders vonden ze al snel want die waren hen ook nog steeds aan het zoeken. Wat waren ze allen blij. Ze gingen samen heerlijke kastanjes poffen.

Bij het geurige BBQ vuur moesten Hans en Grietje keer op keer over hun avontuur vertellen

Bij het geurige BBQ vuur moesten Hans en Grietje keer op keer over hun avontuur vertellen

Zo werd het sprookje steeds spanneder. Ze mochten pas heel heel laat naar bed. En ze leefde nog lang en gelukkig. Allemaal, once upon a time in Grevenbicht


Reacties op dit artikel
Roger, 2010-08-01
( 0 )

Ontzettend leuk verteld!!
Wel letten op de spelling- en taalfouten...
Beregoed!!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl