Zó dichtbij en toch héél ver weg

Een mooi vertellen in dichtvorm van puur gevoelens van een man over zijn onbereikbare liefde.

Als ze dichterbij komt dan kan ze me raken.
Zou willen fluisteren maar ik schreeuw.
Tegen mijzelf maar dan van de daken.
Als ik fluister, raak ik uit mijn gareel.

Terug naar beneden als ik luister naar mijn gevoel.
Ergens ben ik héél gek op haar en kan d'r niet naar toe gaan.
Mocht zij dichterbij komen, dan mist ze, ik sta niet in het doel.
Sta ik er wél, dan krijg ik de bal in m'n gezicht en loop ik er alsnog vandaan.

Diverse antwoorden bleken de onzekerheid over morgen te doen laten winnen.
Emotioneel verward en mijzelf met gevoelens die ik niet kan uiten omdat het er niet toe doet.
Juist niet mezelf kunnen zijn terwijl zij ogenschijnlijk wel, doet mij bloeden van binnen.
Haast onmogelijk om  -just me- te zijn. Terwijl zijzelf en haar diepe schoonheid mij toch ook voedt.

Deze man vraagt geen hand en is trouw als een zeehond. Als ik één vinger krijg hou ik het bij die vinger.
Ook niet vragende naar bergen of de ring die omgaat met een jawoord. Alleen een sprankel hoopje.
Zó niet te doen, de ene keer fijn en dan lang niet. Dit kán niet ontvangen worden met een slinger.
Dolgraag pret en haar ontvangen met open armen.Maar meisje, please neem met mij niet een loopje.