Je leven in eigen handen.

Een lastig leven op papier gezet in dichtvorm. Het leven rijmt, zit tegen en lacht. Uiteindelijk is maar één leven. Dat leven, dat leven ben je zelf !

Altijd aanwezig maar dan in een vorm van strijd.
Dat was gewenning. Een soort hoop maar ook zekerheid.
Adem stokte en ging niet over maar veranderde in, help ik stik.
Mijzelf was er niet meer want ik was aan het knokken tegen mijn eigen ik.


Je komt jezelf tegen maar niet tijdens lachen of gegiechel.
Louter in het leven. Het leven van verwachting. Het land der spiegel.
Oh beste Wereld, wat brengt u toch pracht en meer dat straalt.
Maar als je zelf niet lacht, is dat de hoogste prijs die je betaalt.


Lang dacht ik, dat ik echt wás wie ik was, maar dat bleek een fabel.
Niet zoekende maar de hulp vond mij.Alleen die hulp is nu echt capabel.
Niet over een jaar of wat weer vastlopen maar fijn met mij voor de rest van mijn leven.
Ik zal er zelf vast van staan te kijken. Ik zal met mijzelf wat gaan beleven.


Zou graag wensen dat mijn toekomst mij vertelt en ikzelf onspan.
Diverse aspecten des levens gaan lachen. Zoiets. Alleen dán.
Het heden zal niets kunnen verzekeren of voorspellen.
Ikzelf ben mijn bron naar morgen. Het lange verleden zal minder schuren en tot slot vervellen.