X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Kunst en cultuur" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


droom of nachtmerrie ? deel 2

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
0
  Goed artikel ( 0 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van mamairene mamairene Auteur op infoyo sinds
05 September 2009


Bekijk het profiel van mamairene
Datum: 13-10-2009
Auteur: Mamairene
Hallo mensen.Laat ik eerst beginnen met mezelf voor te stellen.Ik ben een alleenstaande moeder van 36 jaar.Sinds 5 november 2006 ben ik voor de 2de keer moeder geworden.Een jongetje die ik Colin genoemd heb.Ik heb al een oudere zoon Kevin van 15 jaar.We zijn eigenlijk altijd met zijn tweetjes geweest.Maar ik heb altijd 2 kinderen hebben willen.Het liefste natuurlijk een jongen en een meisje.Maar moeder natuur doet niet altijd wat je wilt.Als het maar gezond is.

 

Zijn vader is wel in het spel,maar de verstandhouding tussen Kevin en zijn vader is minder.
Maar daar heeft hij hetzelf na gemaakt.
Hij drinkt teveel.
Met alle gevolgen van dien.
Maar Kevin heeft zijn vader teminste wel in zijn leven.
Hij weet wel wie hij is.
Dat kan Colin niet zeggen.
Zijn vader zit vast voor een lange tijd.
Maar dat is ook beter zo.
Aan die man hebben we allebei niets.
Op wat steun hoef ik niet te rekenen.
Waar ik wel op kan rekenen is dat hij het me in de toekomst nog veel energie zal kosten.
Dat verhaal is nog niet ten einde.
Maar zolang hij vast zit hebben we hier rust.
Maar ik ben af aan het dwalen.
Dat is een heel ander verhaal.

Is wel zwaar,echt alles alleen doen.
Maar daar heb ik voor gekozen.
Want ik had niet meer verwacht dat ik nog een kind zou kunnen krijgen.
Aangezien ik een te traag werkende schildklier heb en daardoor het nodige gewicht heb,was de kans op een zwangerschap heel klein.
Ik had alle afspraken gemaakt bij de gynecoloog om uit te zoeken hoe groot mijn kansen waren.
Maar 2 weken voor de afgesproken datum ging het mis met de relatie.
Met mis bedoel ik dus echt fout in de volle zin van het woord.
Maar dat is een ander verhaal.
Aangezien ik geen relatie meer had,heb ik de afspraken afgezegd.
Door mijn schildklier is mijn hormonenhuishouding niet helemaal zo als het moet zijn.
Dus toen mijn ongesteldheid uit bleef.
Wat trouwens ook vaker gebeurt als ik veel stress en spanning heb.
Ga je dus echt niet gelijk denken dat je zwanger bent.
Ik ben zelden tot nooit regelmatig met mijn periodes.
Dan om de 3.5 weken en de maand erop om de 5.5 weken en dan weer eens om de 4 weken.
Dat is normaal voor mij.
Ik heb me er verder niets bijgedacht,maar een paar dagen later moet ik zonder verklaarbare reden overgeven.
Dan begin je toch al eens te denken.
Maar daar viel het kwartje nog niet door.
2 dagen later is het me zwart voor de ogen geworden.
Voordat ik het wist lag ik op de grond.
Toen ik daar van bij aan het komen was viel bij mij het kwartje pas door.
Dat verwachte ik dus helemaal niet.
Ik had net mijn relatie verbroken.
Aangezien ik met mijn oudste zoon veel spreek heb ik hem ook op de hoogte gebracht van wat ik dacht.
Die lieve schat is voor me een zwangerschapstest gaan halen.
Een klein uurtje later wisten we het voor 100 procent zeker dat ik zwanger was.
Kevin wist al jaren dat ik hem nog graag een broertje of zusje wou geven.
Dus ondanks de verbroken relatie was er absoluut geen twijfel dat ik dit kind zou houden.
Ik kreeg uit het niets een heel mooi kadootje waar ik absoluut niet meer gerekend op had.
Zo iets moois koester je.

Zo beginnen een paar hele zware maanden.
Ik heb tot 6.5 maand iedere dag overgegeven.
Van wat kokhalsen tot halve dagen op de wc vast zitten.
De laatste 1.5 maand verging het me wat beter op dat gebied.
Maar ik ben niet ik als er niet meer zou komen.
Met 4 maanden begonnen mijn bekken en rug moeilijk te doen.
Ja hoor,ik had bekkeninstabieliteit.
Het begon met dat ik s'middags rond 5 uur pijn kreeg.
Het eindigde ermee dat ik met 7 maanden al s'morgens met pijn opstond.
S'nachts me niet kunnen draaien.
Een blaas die wel lek lijkt te zijn.
Alsof je heel veel alcohol gedronken heb.
Ieder 1.5 tot 2.5 uur wakker worden omdat je weer eens na de wc moet.
Met 7 maanden kon ik niet verder dan 3 tot 4 m lopen.
Wat heet lopen!
 Strompelen zul je bedoelen.
Schuifelen met pinging stapjes.
Centimeter voor centimeter.
Iedere bejaarde was nog sneller dan ik.
Ik kon helemaal niets meer op mijn bekken verdragen.
Ik had 24/7 constant pijn.

Dan met 7.5 maand begin ik vruchtwater te verliezen.
Niet zwaar,maar toch.
Dus na het ziekenhuis om het na te laten kijken.
En natuurlijk moet ik daar blijven.
Dan begint het wachten.
En de dagen gaan in het ziekenhuis ook zo lekker snel voorbij he'.
En de nachten zijn daar nog erger.
Ik heb menig uurtje onder in de personeelskantine gezeten.
Gewapend met mijn puzzelboekje en mp3-speler.
Zo gaan er 7 dagen overheen en lijkt het einde nog niet in zicht.
Aangezien ik maar 35.2 weken ben wordt er besloten dat als de weeen niet spontaan op gang komen gaan ze me met 37 weken inleiden.
Maar zover komt het niet.
Zondagsmiddag rond 6 uur voelde ik wat,maar omdat ze me gewaarschuwd dat ik moest rekenen op valse voorweeen.
Dat komt blijkbaar doordat ik vruchtwater aan het verliezen was.
Tegen 7 uur heb ik de verpleegster gebeld.
Om 19.15 wordt ik aan het apperaat aangesloten om eens te kijken of het wel echte weeen zijn.
Maar omdat ze net zo snel komen als ze gaan.
Denken we dus in de eerste instantie dat het valse voorweeen zijn.
Ik begon al een beetje in paniek te raken.
Want als dit de valse weeen zijn,wat zijn dan de echte weeen?
Om 19.30 heb ik mijn moeder en me zusje gebeld dat ze maar eens moesten komen,want het echte werk was begonnen.
Gelukkig wonen we allemaal niet zover van het ziekenhuis af,want om 19.55 hebben ze me na de verloskamer gebracht.
Een ware weeenvloed met record snelheden.
Ik kreeg amper de kans om te ademen.
Tussen de weeen door kreeg ik geen seconde rust om eens goed in te ademen.
Ik dacht echt dat ik dat niet zou redden.
Zoveel pijn op de onderbuik en de onderrug.
Mijn bekken deden zoveel pijn dat ik na ongeveer een kwartier vol weeen te verwerken in een soort trance ben gekomen.
Mijn zus en moeder waren gelukkig op tijd daar,want het ging ineens heel snel.
Volgens mijn moeder waren mijn ogen heel glanzend en wazig op dat moment.
Maakte toch niets uit.
Alsof je op dat moment bewust ervan bent hoe het daar uitziet.
Lekker boeiend,maar niet echt.
Om 20.32 heb ik mijn zoontje colin ter wereld gebracht.
Voordat hij 4 weken te vroeg is,is hij toch 3050 gram en 48 cm groot.
Maar omdat de bevalling zo snel is gegaan heeft hij het niet gemakkelijk gehad.
Zijn hoofdje ziet uit alsof hij met de zuignap gehaald is geworden.
Hij kreunt de eerste paar minuten lichtjes.
Gelukkig wordt dat na een tijdje wat minder,want het doet je pijn al je je kleine mannetje zo hoort kreunen.
Ondanks dat het niet mijn fijnste anderhalf uurtje was is alles wel heel goed gegaan.
Ik ben niet ingeknipt,noch ingescheurd.
Dat verschil heb ik duidelijk wel gemerkt.
Bij mij oudste was ik ingeknipt.
Toen was het lopen een heel stuk pijnlijker dan deze keer.
Hey verschil moet er zijn.
Maar de bevalling van mijn oudste zoon Kevin zou ik zo over doen,maar die van Colin voor geen goud.
Of je heb een stormvloed van weeen en kan het niet verwerken of het bouwt zich rustig op en kunt het opvangen en krijg ernog wat van mee.
Je krijg de bevalling echt mee en niet in een waas.

Zijn start in deze wereld wordt nog zwaarder voor hem als blijkt dat hij ondanks alle voorzorg maatregels toch een infectie heeft opgelopen.
Dus hij begint met een zware antibioticiakuur.
De eerste kuur slaat niet aan,dus krijg hij een andere antibioticiakuur.
Die werkt gelukkig wel.
Want dat hij zo groot en zwaar is wil niets zeggen over zijn longen en lever.
Na 3 dagen is Colin aardig geel geworden omdat zijn lever niet goed genoeg werkt.
Maar blijkbaar is het niet zo ernstig want na 3 dagen lichttherapie ziet hij weer aardig rose uit.
Ik ben nog een week in het ziekenhuis gebleven om dicht bij Colin te kunnen zijn,maar ik moest na huis.
Alsof mijn 15jarige zoon een heel huishouden kan bijhouden.
Een vriendin had gelukkig al een hoop gedaan,maar de eerste 3 dagen dat ik thuis was heb ik geen tijd gehad om kraamrust te nemen.
Het huis stond helemaal op de kop.
Daar heb ik het trouwens ook nog heel moeilijk meegehad.
Menigeen krijgt de woning versiert.
Ik mocht het doen met een verwaarloosde woning.
Dat drukte me wel duidelijk op de feiten dat ik het allemaal alleen moet doen,want op een puberende zoon hoef je niet echt te rekenen.
Daar heb ik een aardige jankbui doorgehad.
Ook dat ik Colin nog niet mee na huis mocht nemen was moeilijk.
Want je komt wel thuis,maar in dat ziekenhuis ligt wel een deel van je.
Je voelt je niet compleet.
Ik was er zo bewust van dat mijn buik leeg was,dat ik dagen over de toeren ben geweest.
6 dagen later is het dan eindelijk zover.
Colin mag mee na huis.
Eindelijk voel ik me weer compleet.
Nu kunnen we beginnen met ons nieuwe leven.
Nu kunnen we met het echte werk beginnen.
Een oude droom is na jaren dan toch nog in vervulling gegaan.
Mijn gezinnetje is wat groter geworden.
Nu zijn we niet meer met zijn tweetjes maar met zijn drieen.
Nu heb ik een blondeharige zoon en een bruinharige zoon met dezelfde ogen als ik.
Met dezelfde gelaatstrekken als Kevin en ik.
Ik ben benieuwd hoe zijn karakter zich gaat ontwikkelen.
Als hij ook karakterlijk op ons lijkt,komt het allemaal uiteindelijk wel goed.
Dat zal de tijd ons leren.
Want als we iets in overvloed hebben dan is het wel tijd.
En die tijd zal ik ook benutten.
Nu heb ik nog een jongetje die ik een leuke jeugd kan gaan bezorgen.
De oudste heeft daar ook nooit over hoeven te klagen.
En zelfs nu als puberende tiener niet.

Hopelijk heb ik met Colin later net zo weinig ruzie als met Kevin.
Met heel veel hoop maken we ons op voor de toekomst.
Moge er veel geluk voor ons in het verschiet liggen.
.

Groetxxxjes Irene

Irene en Kevin en Colin.

Reacties op dit artikel
Wees de eerste die een reactie plaatst!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl